"αμα σε τρώει το μουνί σου, στο τέλος τρως το κεφάλι σου"

λαϊκή σοφία δικής μου παρασκευής γιατί καταπως φαίνεται είμαι λαϊκιά. Κάθε που έχει φεγγάρι και μερικές φορές και άνευ φεγγαριού, δηλαδή όποτε μου γκαβλώσει, με πιάνει και μένα -που είμαι η χαρά της ζωής - η κλαψομουνιά μου. Γιατί δεν έχω αξιωθεί να βρω ένα μόνιμο σύντροφο, γιατί δεν έχω κάνει παιδάκια, γιατι δεν έχω κάποιον να πηγαίνουμε μαζί σουπερμάρκετ, γιατί δεν έχω μια συμβατική καθημερινότητα γιατι γιατί γιατί κι όλο κλάνει το γατί. Αποφεύγω περίτεχνα να θυμηθώ ότι όσους μόνιμους συντρόφους ειχα φρόντισα να τους εξολοθρεύσω με όλα τα νόμιμα μέσα. Ότι δύο φορές που θα μπορούσα εν δυνάμει να μείνω έγκυος καθώς τη μία φορά σκίστηκε το προφυλακτικό (μεγαλοτσούτσουνος) και την άλλη φορά του γλίστρυσε και δεν πήρε χαμπάρι (μικροτσούτσονος) έτρεξα πανικόβλητη να βρω σαπουνάδα κόλπου και χάπι επόμενης μέρας. Ότι σιχαίνομαι το σουπερμάρκετ και ιδιαίτερα να έχω κάποιον να μου λεει τι να πάρω από το σουπερμάρκετ ή ακόμα χειρότερα να μη συμβιβάζεται με τις επιλογές μου. Και τελικά ότι κάθε φορά που προσπαθώ να δημιουργήσω μια συμβατική καθημερινότητα με πιάνουν κρίσεις πανικού πως εγκλωβίστηκα, από αυτές που δε μπορείς να ανασάνεις και να καταπιείς, που λιποθυμάς, ξερνάς ακατάπαυστα και τελικά σε στέλνουν στο ντιβάνι του ψυχιάτρου.

τώρα έχω μπει στην περίοδο μιζέριας. μου λείπουν τα παιδάκια. τα φρεσκοσιδερωμένα σώβρακα του άλλου στο συρτάρι. οι φέτες βιτάμ στο πρωινό. το ροχαλητό τις νύχτες και οι κλανιές κάτω από τα σεντόνια. μου λείπουν μα τον αυτόν που έχω ιερό. μου λείπουν και τα θέλω. ερωτευτηκα παντρεμένο. και αγόρασα πλατφόρμες από γνωστή αμερικάνικη φίρμα. πες μου τώρα τι είναι χειρότερο. θα μας πάει η χρονιά γαμιώντας, σας το λέω να το ξέρετε.

στο πλοίο της επιστροφής λοιπόν κάθομαι με δύο παρθένες (συμπεριφοριστικά) συνεπιβάτισσες, φοιτήτριες του παιδαγωγικού και κάτι άλλο που δεν θυμάμαι γιατί δε με ενδιαφέρει η ταξινόμηση της φοιτήτριας ως ερευνητικό πεδίο, και λέμε περί ανέμων και υδάτων γιατί κουνάει το καράβι και πρέπει να ξεχαστούμε. Να σας πω ότι το πλοίο είναι τίγκα στον ρομά προσκυνητή που έχει σκορπιστεί στις παναγίτσες να ανάψει κεράκι - και είναι πολύ κύριοι και τα όλα τους οι τύποι - και στον κλασσικό γύφτο έλληνα που γυρνάει στη μιζέρια του διαμερίσματος με καθρεφτέ γυαλιά ρέιμπαν όμως και αφού έχει δηλώσει στις κάμερες "περνάμε καλά" και "ωραίος κόσμος". Απέναντι κάθεται ένας, δεν θα βιαστώ να προβώ σε χαρακτηρισμούς. Πιάνει ψιλοκουβεντούλα με έναν νεαρό τσιγγάνο από αυτούς που ο κόσμος θα χαρακτήριζε διανοητικά καθυστερημένους, αν και είναι προφανές πως τέτοιοι άνθρωποι είναι πιο ανεπτυγμένοι διανοητικά από εμάς τους "κανονικούς", σύμφωνα και με την δημοφιλή θεωρία "αυτό που κοροϊδεύεις, είσαι". Μοιραζόμαστε όλοι ένα τραπέζι και κρυφακούει η μία παρέα της κουβέντες της άλλης με δόλιους σκοπούς. Ο δικός μου σκοπός, ενώ ακουω τον τύπο να κερνάει τον τσιγγανάκο μπύρες και παρατηρώντας την εκπληκτική του ομοιότητα με εκείνον τον ηθοποιό τον καμπανέλλη, τον αδερφό του συγγραφέα, να αυτόν:

ακούω λοιπόν για να τον ξεσκεπάσω τον άθλιο, καθώς αδυνατώ να δεχτώ πως έπεσα πάνω σε κουλ και εντάξει τύπο που δεν έχει πρόβλημα με τους τσιγγάνους σε ένα πλοίο που παρακαλάει να μας επιτεθεί το κράκεν για να τους πετάξει θυσία στη θάλασσα και να θρέψει το αιμοσταγές ένστινκτό του. Αυτός, απ'ότι αποδείχθηκε κρυφακάκουγε εμάς για τους δικούς του λόγους. Και σε μία φωτεινή στιγμή τον ακούω να παροτρύνει τον τσιγγάνο να την πέσει απροκάλυπτα στις παρθένες 

"έλα ρε, ωραίες κοπέλες, όρμα σου λέω, θα σου κάνω κι εγώ πλάτες" 

και εν ριπή οφθαλμού φυσικά ο συμπαθής ρομά κάνει ένα αδέξιο πέσιμο που θυμίζει εφτάχρονο όταν ζητάει μπισκότο από ξανθιά συμμαθήτρια. Ο σωσίας του καμπανέλλη πετάγεται πάνω και το παίζει θιγμένος του στυλ 

"ώπα ρε, κάνε πίσω, σου κάναμε μια πλάκα και εσύ το πήρες σοβαρά, ε όχι ρε φίλε! άσε σε παρακαλώ ήσυχα τα κορίτσια, φύγε τώρα.Φύγε όπως ήρθες, φύγε σου λεώ μη γίνει επεισόδιο". 

Το πλοίο θαυμάζει τον σωτήρα, εγώ εμβρόντητη βγάζω τα γυαλιά ηλίου (πολύ ωραία γυαλιά, πλαισιώνουν εξαιρετικά το ωοειδές, κινηματογραφικό πρόσωπό μου) και τον κοιτάω αδυνατώντας να πιστεψω αυτά που λέει η θειά μου και τα άλλα που ακούν τ'αυτιά μου, και το αρχιδάκι βρίσκει ευκαιρία να χωθει στις παρθένες. Και ξεκινάει το μαρτύριο του για-να-γαμήσω ψεύδους. Ότι είναι πιλότος ελικοπτέρου. Ότι σώζει ζωές. Ότι λατρεύει τη δουλειά του αλλά έχει κουραστεί. Ότι είναι διαζευγμένος γιατί δε μπορεί να ζήσει χωρίς τον απόλυτο, εξοντωτικά φλογερό έρωτα. Ότι είναι αυστηρός όσον αφορά στο πάθος, άμα ερωτευτεί τα δίνει όλα (μικρή μου εσύ καριόλα - συμπλήρωσα εγώ από μέσα μου). Ότι δεν τους την πέφτει, τις βλέπει σαν πατέρας. Ότι πρέπει να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και τα συναισθήματά τους. Ότι πρέπει να ερωτεύονται παράφορα. Όλα αυτά που διαβάζεις στα άρλεκιν της ρούλας σαλταπήδα δηλαδή. Μπορεί τελικά αυτός να είναι η ρούλα σαλταπήδα. Οι παρθένες διατηρούν εντωμεταξύ μια ηλίθια, ακατανόητη στάση. Η μία δεν του μιλάει καν, τον αγνοεί. Αυτό φυσικά τον εξοργίζει, της λεει στα μούτρα ότι είναι ψυχρή και δεν θα βρει ποτέ γκόμενο, και για καλή της τύχη φυσικά αυτό την γλιτώνει. Η άλλη κολακευμένη αφού αυτή είναι η θερμή και οι άντρες θα την ερωτεύονται σφόδρα σύμφωνα με τον χρησμό του έμπειρου μαλάκα να πούμε, συνεχίζει το πίρι πίρι μέχρι που σε μια στιγμή ρίχνει και μερικά δάκρυα. Αυτός συγκινημένος ορμάει και τυλίγει τις γεροντικές χερούκλες του γύρω από το τρυφερούδι και της σκάει και δυο φιλιά στα μάγουλα -αηδία μεγάλη- ενώ της λέει: "να ανταλλάξουμε τηλέφωνα, θέλω πολύ να έρθεις να σου δείξω το σπίτι μου στην πλάκα, θα πάθεις πλάκα", θυμάμαι αυτομάτως τον αγαπητό στάθη ψάλτη και το μόνο που κατάφερα να αρθρώσω ήταν, από το πουθενά: 

--ποια χρονιά τέλειωσες το λύκειο;

τέσσερα χρόνια πριν από μένα. και ξέρεις τι διαπιστώνω με μεγάλη θλίψη; εκείνοι οι γλίτσες γυμνοσάλιαγκες γεροπαπούδες πορνόγεροι που μας πλεύριζαν στα καλοκαιρινά μπαρ και μας έπιαναν τα μπούτια και εμείς γελούσαμε γιατί λέγαμε πως είναι η τελευταία τους χαρά πριν από τον τάφο - νέες ωραίες και ανίκανες να κατανοήσουμε τη μέση plus ηλικία - είναι τώρα οι συμμαθητές μας. 

Αυτό κυρίες και κύριοι είναι η αμίλικτη φύση της ζωής.

όταν έχει φεγγάρι, πέραν του ότι μεγαλώνουν οι σκιές μέσα στο σπίτι που λεει κι ο ποιητής και εύχομαι να με συγχωρήσει που τον πιάνω στο στόμα μου αλλά εδώ που τα λέμε υπάρχουν πολύ πιο βρώμικα στόματα που πιάνουν τον ποιητή, δε συμβαίνει απολύτως τίποτα ιδιαίτερο. 

μα το θεό (όχι ΤΟΝ θεό, ΤΟ ΘΕΟ, ουδέτερο, γιατί)
θα γαμήσω την ξύλινη κουτάλα της κουζίνας από τα νεύρα μου.

τσίμπα να γουστάρεις.
http://elatora.wordpress.com/2013/08/15/ellada-%CE%B7-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%AF%CF%80%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/

γνώρισα που λέτε έναν τύπο που δεν του σκλήραινε με τίποτα. Ως γυναίκα άρχισα να αμφισβητώ τον εαυτό μου. Που είναι δύσκολο να συμβεί αυτό. Γερμανός. Αυτός. Τι έχεις ρε μανάριμ σκέφτηκα... του τό'πα κιόλας. Μηπως κάτι δεν σε γουσταρίζει. Μήπως εσείς το κάνετε αλλιώς γιατί εμείς το κάνουμε.... δεν το κάνουμε πια στην ελλάδα.... είχε άγχος λεει. Με τα λεφτά. Τα βγάζουν πέρα δύσκολα. Δεν θα κάνει διακοπές φέτος. Σκέφτεται να φύγει για το εξωτερικό. Αμερική; μπα, μάλλον αυστραλία. ή εμιράτα. Μηχανικός ο τύπος. Τέσσερεις χιλιάδες ευρώ το μήνα αλλά τα λεφτά που του μένουν στην τσέπη ίσα με τα δικά μου στο ισοζύγιο. Ε, εντάξει, συνηθισμένα τα βουνά από'τα χιόνια. Εκλεισα τα πόδια και άρχισα να του χαιδεύω τα μαλλιά. Μετά, λέει, στεναχωριέται με την καθημερινή κατάσταση. Πως 'γίναν έτσι τα πράγματα... φοβάται να κυκλοφορήσει στο δρόμο μερικές φορές. Μετανάστες. Πολλοί. Μαστουρωμένοι και μεθυσμένοι. Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη; αυτοί οι μετανάστες σαν ξανάχτισαν τη γερμανία, του είπα. "Μη με παρεξηγείς, δεν είμαι ρατσιστής" μου απάντησε "είναι καλοί άνθρωποι, το ξέρω. Αλλά άμα πεινάς ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να κάνεις. Λέει και η τηλεόραση τόσα κάθε μέρα". Σε μένα το λες; ήθελα να του απαντήσω...  το βούλωσα όταν θυμήθηκα την αισχρή γυναίκα αυτού του κοντού από τα χρυσά αυγά. Δεν υπάρχει μια μάρκα αυγών "Χρυσά Αυγά"; αυτός ο τύπος πρέπει να σκεφτεί σοβαρά να αλλάξει όνομα στην επιχείρηση.... είπαμε, είπαμε... από γαμήσι τίποτα. Είχα φτάσει στο σημείο να του χαιδεύω πλατούλα και αυτός να χαμογελάει σαν τον πρώτο μου γκόμενο στο σχολείο όταν του τον έπαιζα. Στο τέλος τον προσκάλεσα και στην ελλάδα. "Όταν ηρεμήσουν τα πράγματα" Ποια πράγματα δηλαδή; τη διαφήμιση με τα πορτοκάλια δεν την έχεις δει; "Ε εντάξει, ξέρω πως αισθάνεστε για τους γερμανούς... τα λεει και η τηλεόραση... δεν έχετε κι άδικο μερικές φορές... είμαστε κι εμείς..."  Δεν έχω αισθανθεί ποτέ πιο αποξενωμένη από τον συνάνθρωπο επειδή το λεει η τηλεόραση. Γούρλωσα τα μάτια. Τον κοιτάω καλά. Ένα ενενήντα να πούμε, ξανθός πρασινομάτης, ίδιος ο καρράς στην υπολοχαγό νατάσσα. Μια μπάτσα να μου ρίξει και έχω συναντήσει όλο το καστ στα κυπαρίσσια. Και ξέρουμε όλοι πόσο μ'αρέσουν οι μπάτσες.... Κοιτάζω και 'μένα. Νοερώς. Σ'εκείνο το σημείο άφησα χάδια, πλατούλες και αηδίες και τον καβάλησα. Δεν πήγαινε άλλο. Μπορεί να μην βοήθησα στην σύσφιξη σχέσεων ελλάδας-γερμανίας αλλά επιβεβαίωσα την αρχική μου υποψία. Όλοι ίδιοι είμαστε και αυτό φαίνεται από τον τρόπο που μας γαμάνε οι από πάνω. Με τον ίδιο τρόπο.

έχω γίνει πια πικρούλα. με ενοχλεί το 90% των εικόνων που βλέπω καθημερινά στην πόλη.

υγ.  όταν γύρισα μου είπε ο κολλητός μου "μωρή, σε γερμανό το έδωσες;" όχι. σε ομοιοπαθή, αδελφή ψυχή.

Να, όπως αυτός ο πορνόγερος να'ουμε.

Να σας ενημερώσω ότι το άρθρο στο οποίο σχολίασε ο πόρνος είναι του γνωστού http://www.troglodytes.co/ που έχει έναν τίτλο ΝΑΑΑΑΑΑΑ "Φρίκη Κάψιμο Τρόλλινγκ" Φυσικά ως γνήσιος μπαρμπάτσης, άλλα διάβασε άλλα κατάλαβε. Κι αυτό το έφαγα να ούμε. Αλλά σχολιασε κιόλας. Έτσι όπως φαίνετα στην εικόνα. Και όχι μόνο αυτό. Υπήρχε και κόσμος στα σχόλια που συμφώνησε μαζί του. Πολλοί ηλίθιοι ενωμένοι δηλαδή. Φυσικά στα σχόλια βλέπετε και την κόσμια συνεισφορά μου.  Ξέρω, του έκανα τα μούτρα κρέας.

Τόσα χρόνια τα έβλεπα να συμβαίνουν και δεν μιλούσα. Υπομονετικά περίμενα και περίμενα και ήλπιζα ότι κάτι τέτοιοι θα εξαφανίζονται. Κι αυτοί αντιθέτως πολλαπλασιάζονται. Ε, δεν πάει άλλο ρε γαμώτο. Η φυσική μου κομψότητα δε μου επιτρέπει να τους φτύνω ας πούμε, αλλά μπορώ κοσμίως να διαμαρτύρομαι δημοσίως και να προωθώ αυτό που μόνοι τους εκθέτουν δημοσίως.

"Μπήκες μόνος σου στη μαύρη λίστα"
-'Αντζελα.

εκανα fb account για να πλακώνομαι με τον κόσμο. Διαπίστωσα ότι εκεί μαζεύονται οι μεγαλύτεροι μαλάκες και είπα να μετακινηθώ. Δεν κάνω δημόσιες σχέσεις. Απλά μπαίνω, ξεχέζω τα πρωτόζωα και αισθάνομαι ότι έβαλα το επαναστατικό λιθαράκι στο τείχος της αλλαγής. Όχι του μπατσόκ. Της πολυπόθητης.

https://www.facebook.com/yvonne.spades

άμα θες. Αλλά να ξέρεις πως αν γίνεις φίλος μου ενδέχεται να σε εκθέσω χωρίς να το θέλω. Μπορείς όμως να παρακολουθείς τα δημόσια ποστ μου. Όχι ότι γράφω πιο συχνά από εδώ. Άσε που δε μπορώ να χρησιμοποιώ τη συνήθη γλώσσα, τη βρώμικη. Κάπως όμως το έκανα και θέλω να το μοιραστώ. Αυτά.

Σε φιλώ. Έκανα και αποτρίχωση στο μπικίνι. Κάποια στιγμή αυτή η αηδία πρέπει να σταματήσει. Πρέπει να βρω γκόμενο που να του αρέσουν οι τριχωτές, δε μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο.