τα τραγούδια πρέπει να μένουν στα τραγούδια όπως και οι ιστορίες στα βιβλία και οι σπαραξικάρδιες σκηνές στις ταινίες και τα λουλούδια στην κυρία από μένα. δεν δουλεύει η μαγεία εκτός και είναι κάτι που το λέω εκ πείρας και εξ'επαγγέλματος. φυσικά κανείς δε βάζει μυαλό αλλά από ένα σημείο και ύστερα καταντά αυτοκτονία. διαπιστώνω πως η κουβέντα είναι υπερεκτιμημένη, πήξαμε στις αναλύσεις και στις εξομολογήσεις εκ βαθέων. έμαθα για το λουμπάγκο και τον τραυλισμό που τον βασάνιζε όταν ήταν παιδί, ομολόγησα πως στον ελέυθερο χρόνο μου πλάθω κουλουράκια. "στα είπα όλα, φίλα με τώρα" και έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου αλλά από τηγανίτα τίποτα. αν πήδηξε ο οδυσσέας ιωάννου ή ο μίλτος με αυτό το τραγούδι, εμένα να με χέσετε.

γενικά δεν αισθάνομαι και πολύ αισιόδοξη. θα προσπαθήσω να το πω με όσες το δυνατόν λιγότερες βρωμοκουβέντες είναι δυνατόν -αν και η εντολή του ψυχαναλυτή μου είναι να βρίζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Βλέπετε, η φυσική συστολή που είχα ανέκαθεν και η όψη μίσχου κυκλαμίνου δε βοήθησε ιδιαίτερα στο να αναπτύξω έναν ισορροπημένο χαρακτήρα που όταν είναι αυτυχισμένος το χρεώνει στον εαυτό του ως επιτυχία και όταν είναι δυστυχισμένος το πετά στα μούτρα του άλλου ως αποτυχία. Οπότε τώρα ενηλικιώνομαι μαζί με τους άλλους έφηβους που έχω και χάσμα γενεών.

γιατί λοιπόν είναι αυτό το μέρος τόσο ωραίο εξωτερικά και τόσο σκατά εσωτερικά; το κακό dna; το όνομα βαρύ σαν ιστορία; τα ξένα συμφέροντα; ο κρόνος ανάδρομος; αυτό το μέρος είναι ακριβώς όπως μια εξωτική, ηλίθια καλλονή που επιπλέον έμεινε κι αμόρφωτη γιατί το κοντινότερο σχολείο ήταν πολύ μακριά από το χωριό της, ας πούμε αιώνες περπάτημα. Φυσικά και αναμφισβήτητα αν η χώρα ήταν μουνί θα ήταν αξιογάμητο και από αυτά που τα κερνάς, τα πας για φαγητό και τους κάνεις όλα τα χατήρια. Επίσης θα ήταν και ηλίθιο. Γιατί θα το γάμαγες όχι απλά χωρίς να του κάνεις τα χατήρια αλλά θα σε παρακαλούσε κιόλας ενώ εσύ θα το έπαιζες δύσκολος. Και μέσα στην αμορφωσιά του θα σε προέτρεπε να μη βάλεις προφυλακτικό σκουφάκι γιατί ως γνωστόν αν δεν χύσεις εντός δεν αφήνεις απογόνους. (Επειδή σε αυτό το σημείο θυμάμαι και την κοινωνική προσφορά πρέπει να ενημερώσω τις απανταχού κορασίδες πως αφενός αυτό το τελευταίο ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ και αφετέρου κυκλοφορούν κι αρρώστιες).

τώρα θα μου πεις "τα μέρη τα κάνουν οι άνθρωποι". Και θα έχεις απόλυτο δίκιο. Εμείς είμαστε οι εξωτικές ομορφιές, οι ασχήμιες και οι αγράμματοι. Θυμάμαι μια φορά κάτι που μας είπε μία καθηγήτρια καλλιτεχνικών στο σχολείο "Η Ελλάδα δεν έζησε ποτέ την Αναγέννηση". Η Ελλάδα πήγε από τον Μεσαίωνα στο τίποτα. Τη σκέφτομαι καμμιά φορά σαν τους φυλακισμένους στο υπόγειο του Underground. Μπήκες από το σκότος στο ακόμα πιο απόλυτο μαύρο. Έζησες σκυφτός και πιο σκυφτός κι ακόμα πιο σκυφτός για να μη σπας το κεφάλι σου στο ταβάνι, για να επιβιώσεις. Και ξαφνικά μπάφιασες και από μία περίεργη συγκυρία σου άνοιξε η πόρτα και βγήκες στο φως. Κοιτάς τριγύρω και όλα έχουν αλλάξει τόσο πολύ που είναι αδύνατον να το συλλάβεις. Για τους άλλους φυσικά η μετάβαση από τον αλυσιδωτό θώρακα στο φράκο ήταν ομαλή. Εντωμεταξύ ημίγυμνες στρουμπουλές άρχισαν να ποζάρουν αυτάρεσκα και έγινε και μια βιομηχανική επανάσταση τη στιγμή που εσύ ήσουν ακόμα με τη φούστα και το φέσι. Δε λέω, τιμημένη η φουστανέλα αλλά και η μετάβαση στο παντελόνι πονεί, άσε που συγκαίγονται και τ'αχαμνά σου. Και εδώ η μετάβαση έγινε εν μία νυκτί. Τρέξαμε όλοι αλλόφρωνες να προλάβουμε να μοιάσουμε. Όχι να είμαστε. ΝΑ ΜΟΙΑΣΟΥΜΕ. Νομίζω πως αν το δεις έτσι δικαιολογείται η βλαχειά μας και η γυφτιά μας και η μικροπρέπειά μας και όλα. Αυτό που δεν δικαιολογείται είναι η ηλιθιότητα. Σ'αυτό απάντηση δεν έχω. Είμαστε όλοι ηλίθιοι. Και εσείς που δεν το παραδέχεστε ακόμα περισσότερο. Εγώ τουλάχιστον είμαι όμορφη (αυτοσαρκασμός).

Ο Έλληνας που έχεις Συνηθίσει.

αυτός που σε ανάρτηση "ενημερωτικού" μπλογκ για καταγγελία βιασμού (http://bit.ly/1aJKdxu), απαντάει "τα χρειαζόταν το πουτανάκι". Αυτός που κάνει τον κόπο να αφήσει σχόλιο "προσέχτε παιδιά που τον δίνεται γιατί έχει γεμίσει ο τόπος καριόλες που μετά σου κάνουν μήνυση και ζητούν λεφτά". Ο φιλόξενος έλληνας που επισημαίνει "μπα; είχαμε τις αγγλίδες, τώρα τα κάνουν και οι βελγίδες;". Αυτός ο μοντέρνος νεοέλληνας που αναρωτιέται: "τι δουλειά είχε να τα πίνει στο μπαρ και να μιλάει με δύο άντρες;".

Είναι γνωστός μάλλον νόμος στο κράτος του νεοέλληνα ότι απαγορεύεται δια ροπάλου να πίνεις στο μπαρ με δύο άντρες. Και μου λές μετά για μπούργκες και αηδίες....

Ο νεοέλληνας λοιπόν ο αγράμματος και αστοιχείωτος που φυσικά δεν πιστεύει στην ισότητα των δύο φύλων καθώς η φύση τον "προίκισε" απλόχερα και καλά έκανε, σαν να του το χρώσταγε η πλάση. Αυτός ο άντρας "ο σωστός" που θέλει τη γυναίκα και πουτάνα και αγία, και βρωμιάρα στο κρεββάτι και κυρία στην κουζίνα, και έτσι και γιουβέτσι. Που αν δεν θέλει να "κουνήσει την αχλαδιά" μάλλον είναι κρύα κομπλεξική ανοργασμικιά (και βγαίνει και με τις φίλες της αντί να περιμένει τον πασά να επιστρέψει στο σπίτι) ή λεσβία. Και που δεν έχει δικαίωμα να ζητάει σεξ εκτός αν επιθυμεί να αναπαραχθεί. Γιατί έτσι κάνουν στο ζωικό βασίλειο (ξέρει αυτός σαν τράγος που είναι). Ο τύπος που του φαίνεται δικαιολογημένος ο βιασμός όταν κάποια ντύνεται -κατά τη γνώμη του - προκλητικά. Αυτό το υπέρλαμπρο μυαλό που θεωρεί ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα σε "καλομαθαίνουν". Αυτός που τελειώνει το ακατάσχετο και άκρως ακατανόητο λογίδριο δίνοντας συμβουλές στα απανταχού θυληκά και κουνώντας το δάχτυλο "δεν θα είσαι ποτέ ευτυχισμένη και οι βιασμοί από 'δω και πέρα θα πολλαπλασιάζονται". ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΒΙΑΣΤΗΣ. Και αυτός ο νεοέλληνας πρέπει να σοδομισθεί βάναυσα από την κάθε τρόϊκα (και όχι για ευχαρίστηση). Αυτός ο νεοέλληνας αξίζει όλα όσα τραβάει και του αξίζουν και δέκα φορές χειρότερα. Είναι η ντροπή του κόσμου, που δεν είναι και πολύ καλύτερος γενικά, αλλά είναι ο λόγος που οποιοσδήποτε εύχεται και προσεύχεται για αφανισμό αυτού του μπασταρδοκράμματος είναι σχεδόν δικαιολογημένος (με την έννοια ότι δεν δικαιολογώ επουδενί τον φόνο ούτε ΚΑΝ ως ποινή, αλλά κάτι τέτοιες στιγμές ας πούμε πως αν έσκαγε το ηφαίστειο της Σαντορίνης και σηκωνόταν κάνα τσουνάμι, δεν θα ήμουν ακριβώς συντετριμμένη).

Πες μου, πως αντέχεις αυτόν τον άνθρωπο να περπατάει δίπλα σου. Να ψηφίζει. Να σου τρώει τον αέρα.Κάπως έτσι γίνεται ο άνθρωπος ακραίος. Βλέποντας τέτοια αηδιαστικά υποκείμενα να περιφέρουν το άχρηστο σαρκείο τους ανέμελα, ίσως και περήφανα. Και μη μου πεις ότι είναι μεμονωμένη περίπτωση. Ξέρεις κι εσύ τέτοιους. Ειλικρινά, δε βαρέθηκες να τους ανέχεσαι;

Και λέω. Η δημοκρατία είναι για όσους την πιστεύουν και τη σέβονται και την εξασκούν. Η ελευθερία έκφρασης είναι για όσους την προασπίζονται και δεν τρομοκρατούν τους γύρω τους ("οι βιασμοί από 'δω και πέρα θα πολλαπλασιάζονται"). Ίσοι είναι αυτοί που αναγνωρίζουν την ύπαρξη του ίσου. Όλοι οι άλλοι πρέπει να αντιμετωπίζονται δίχως ανωτερότητα. Γιατί ανωτερότητα για τον κρετίνο σημαίνει αδυναμία. Φτύνω στα μούτρα σου Λεοπόλδε που θα έπρεπε να σε λένε ΛεοΠΟΡΔΟ.

"αμα σε τρώει το μουνί σου, στο τέλος τρως το κεφάλι σου"

λαϊκή σοφία δικής μου παρασκευής γιατί καταπως φαίνεται είμαι λαϊκιά. Κάθε που έχει φεγγάρι και μερικές φορές και άνευ φεγγαριού, δηλαδή όποτε μου γκαβλώσει, με πιάνει και μένα -που είμαι η χαρά της ζωής - η κλαψομουνιά μου. Γιατί δεν έχω αξιωθεί να βρω ένα μόνιμο σύντροφο, γιατί δεν έχω κάνει παιδάκια, γιατι δεν έχω κάποιον να πηγαίνουμε μαζί σουπερμάρκετ, γιατί δεν έχω μια συμβατική καθημερινότητα γιατι γιατί γιατί κι όλο κλάνει το γατί. Αποφεύγω περίτεχνα να θυμηθώ ότι όσους μόνιμους συντρόφους ειχα φρόντισα να τους εξολοθρεύσω με όλα τα νόμιμα μέσα. Ότι δύο φορές που θα μπορούσα εν δυνάμει να μείνω έγκυος καθώς τη μία φορά σκίστηκε το προφυλακτικό (μεγαλοτσούτσουνος) και την άλλη φορά του γλίστρυσε και δεν πήρε χαμπάρι (μικροτσούτσονος) έτρεξα πανικόβλητη να βρω σαπουνάδα κόλπου και χάπι επόμενης μέρας. Ότι σιχαίνομαι το σουπερμάρκετ και ιδιαίτερα να έχω κάποιον να μου λεει τι να πάρω από το σουπερμάρκετ ή ακόμα χειρότερα να μη συμβιβάζεται με τις επιλογές μου. Και τελικά ότι κάθε φορά που προσπαθώ να δημιουργήσω μια συμβατική καθημερινότητα με πιάνουν κρίσεις πανικού πως εγκλωβίστηκα, από αυτές που δε μπορείς να ανασάνεις και να καταπιείς, που λιποθυμάς, ξερνάς ακατάπαυστα και τελικά σε στέλνουν στο ντιβάνι του ψυχιάτρου.

τώρα έχω μπει στην περίοδο μιζέριας. μου λείπουν τα παιδάκια. τα φρεσκοσιδερωμένα σώβρακα του άλλου στο συρτάρι. οι φέτες βιτάμ στο πρωινό. το ροχαλητό τις νύχτες και οι κλανιές κάτω από τα σεντόνια. μου λείπουν μα τον αυτόν που έχω ιερό. μου λείπουν και τα θέλω. ερωτευτηκα παντρεμένο. και αγόρασα πλατφόρμες από γνωστή αμερικάνικη φίρμα. πες μου τώρα τι είναι χειρότερο. θα μας πάει η χρονιά γαμιώντας, σας το λέω να το ξέρετε.

στο πλοίο της επιστροφής λοιπόν κάθομαι με δύο παρθένες (συμπεριφοριστικά) συνεπιβάτισσες, φοιτήτριες του παιδαγωγικού και κάτι άλλο που δεν θυμάμαι γιατί δε με ενδιαφέρει η ταξινόμηση της φοιτήτριας ως ερευνητικό πεδίο, και λέμε περί ανέμων και υδάτων γιατί κουνάει το καράβι και πρέπει να ξεχαστούμε. Να σας πω ότι το πλοίο είναι τίγκα στον ρομά προσκυνητή που έχει σκορπιστεί στις παναγίτσες να ανάψει κεράκι - και είναι πολύ κύριοι και τα όλα τους οι τύποι - και στον κλασσικό γύφτο έλληνα που γυρνάει στη μιζέρια του διαμερίσματος με καθρεφτέ γυαλιά ρέιμπαν όμως και αφού έχει δηλώσει στις κάμερες "περνάμε καλά" και "ωραίος κόσμος". Απέναντι κάθεται ένας, δεν θα βιαστώ να προβώ σε χαρακτηρισμούς. Πιάνει ψιλοκουβεντούλα με έναν νεαρό τσιγγάνο από αυτούς που ο κόσμος θα χαρακτήριζε διανοητικά καθυστερημένους, αν και είναι προφανές πως τέτοιοι άνθρωποι είναι πιο ανεπτυγμένοι διανοητικά από εμάς τους "κανονικούς", σύμφωνα και με την δημοφιλή θεωρία "αυτό που κοροϊδεύεις, είσαι". Μοιραζόμαστε όλοι ένα τραπέζι και κρυφακούει η μία παρέα της κουβέντες της άλλης με δόλιους σκοπούς. Ο δικός μου σκοπός, ενώ ακουω τον τύπο να κερνάει τον τσιγγανάκο μπύρες και παρατηρώντας την εκπληκτική του ομοιότητα με εκείνον τον ηθοποιό τον καμπανέλλη, τον αδερφό του συγγραφέα, να αυτόν:

ακούω λοιπόν για να τον ξεσκεπάσω τον άθλιο, καθώς αδυνατώ να δεχτώ πως έπεσα πάνω σε κουλ και εντάξει τύπο που δεν έχει πρόβλημα με τους τσιγγάνους σε ένα πλοίο που παρακαλάει να μας επιτεθεί το κράκεν για να τους πετάξει θυσία στη θάλασσα και να θρέψει το αιμοσταγές ένστινκτό του. Αυτός, απ'ότι αποδείχθηκε κρυφακάκουγε εμάς για τους δικούς του λόγους. Και σε μία φωτεινή στιγμή τον ακούω να παροτρύνει τον τσιγγάνο να την πέσει απροκάλυπτα στις παρθένες 

"έλα ρε, ωραίες κοπέλες, όρμα σου λέω, θα σου κάνω κι εγώ πλάτες" 

και εν ριπή οφθαλμού φυσικά ο συμπαθής ρομά κάνει ένα αδέξιο πέσιμο που θυμίζει εφτάχρονο όταν ζητάει μπισκότο από ξανθιά συμμαθήτρια. Ο σωσίας του καμπανέλλη πετάγεται πάνω και το παίζει θιγμένος του στυλ 

"ώπα ρε, κάνε πίσω, σου κάναμε μια πλάκα και εσύ το πήρες σοβαρά, ε όχι ρε φίλε! άσε σε παρακαλώ ήσυχα τα κορίτσια, φύγε τώρα.Φύγε όπως ήρθες, φύγε σου λεώ μη γίνει επεισόδιο". 

Το πλοίο θαυμάζει τον σωτήρα, εγώ εμβρόντητη βγάζω τα γυαλιά ηλίου (πολύ ωραία γυαλιά, πλαισιώνουν εξαιρετικά το ωοειδές, κινηματογραφικό πρόσωπό μου) και τον κοιτάω αδυνατώντας να πιστεψω αυτά που λέει η θειά μου και τα άλλα που ακούν τ'αυτιά μου, και το αρχιδάκι βρίσκει ευκαιρία να χωθει στις παρθένες. Και ξεκινάει το μαρτύριο του για-να-γαμήσω ψεύδους. Ότι είναι πιλότος ελικοπτέρου. Ότι σώζει ζωές. Ότι λατρεύει τη δουλειά του αλλά έχει κουραστεί. Ότι είναι διαζευγμένος γιατί δε μπορεί να ζήσει χωρίς τον απόλυτο, εξοντωτικά φλογερό έρωτα. Ότι είναι αυστηρός όσον αφορά στο πάθος, άμα ερωτευτεί τα δίνει όλα (μικρή μου εσύ καριόλα - συμπλήρωσα εγώ από μέσα μου). Ότι δεν τους την πέφτει, τις βλέπει σαν πατέρας. Ότι πρέπει να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και τα συναισθήματά τους. Ότι πρέπει να ερωτεύονται παράφορα. Όλα αυτά που διαβάζεις στα άρλεκιν της ρούλας σαλταπήδα δηλαδή. Μπορεί τελικά αυτός να είναι η ρούλα σαλταπήδα. Οι παρθένες διατηρούν εντωμεταξύ μια ηλίθια, ακατανόητη στάση. Η μία δεν του μιλάει καν, τον αγνοεί. Αυτό φυσικά τον εξοργίζει, της λεει στα μούτρα ότι είναι ψυχρή και δεν θα βρει ποτέ γκόμενο, και για καλή της τύχη φυσικά αυτό την γλιτώνει. Η άλλη κολακευμένη αφού αυτή είναι η θερμή και οι άντρες θα την ερωτεύονται σφόδρα σύμφωνα με τον χρησμό του έμπειρου μαλάκα να πούμε, συνεχίζει το πίρι πίρι μέχρι που σε μια στιγμή ρίχνει και μερικά δάκρυα. Αυτός συγκινημένος ορμάει και τυλίγει τις γεροντικές χερούκλες του γύρω από το τρυφερούδι και της σκάει και δυο φιλιά στα μάγουλα -αηδία μεγάλη- ενώ της λέει: "να ανταλλάξουμε τηλέφωνα, θέλω πολύ να έρθεις να σου δείξω το σπίτι μου στην πλάκα, θα πάθεις πλάκα", θυμάμαι αυτομάτως τον αγαπητό στάθη ψάλτη και το μόνο που κατάφερα να αρθρώσω ήταν, από το πουθενά: 

--ποια χρονιά τέλειωσες το λύκειο;

τέσσερα χρόνια πριν από μένα. και ξέρεις τι διαπιστώνω με μεγάλη θλίψη; εκείνοι οι γλίτσες γυμνοσάλιαγκες γεροπαπούδες πορνόγεροι που μας πλεύριζαν στα καλοκαιρινά μπαρ και μας έπιαναν τα μπούτια και εμείς γελούσαμε γιατί λέγαμε πως είναι η τελευταία τους χαρά πριν από τον τάφο - νέες ωραίες και ανίκανες να κατανοήσουμε τη μέση plus ηλικία - είναι τώρα οι συμμαθητές μας. 

Αυτό κυρίες και κύριοι είναι η αμίλικτη φύση της ζωής.

όταν έχει φεγγάρι, πέραν του ότι μεγαλώνουν οι σκιές μέσα στο σπίτι που λεει κι ο ποιητής και εύχομαι να με συγχωρήσει που τον πιάνω στο στόμα μου αλλά εδώ που τα λέμε υπάρχουν πολύ πιο βρώμικα στόματα που πιάνουν τον ποιητή, δε συμβαίνει απολύτως τίποτα ιδιαίτερο. 

μα το θεό (όχι ΤΟΝ θεό, ΤΟ ΘΕΟ, ουδέτερο, γιατί)
θα γαμήσω την ξύλινη κουτάλα της κουζίνας από τα νεύρα μου.

τσίμπα να γουστάρεις.
http://elatora.wordpress.com/2013/08/15/ellada-%CE%B7-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%AF%CF%80%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/