να ρωτήσω κάτι πολύ σοβαρό και φιλοσοφημένο... αυτό το πράγμα που όταν δεν έχεις μνηστήρα πρόχειρο δεν σε πλησιάζει ούτε αρσενικό μολύβι, ενώ όταν κάτι αχνοφαίνεται στον ορίζοντα πλακώνουν όλα τα ανδρικά μόρια του λεκανοπεδίου, συμβαίνει και σε 'σας ή είναι μόνο δικό μου κουσούρι;
όχι ότι με ενοχλεί την κουκλίτσα, αλλά να, επειδή εγώ οχι δε μπορώ να πω και να χαλάσω και καρδιές, κουράζομαι πολύ. πολύ όμως. κυρίως συναισθηματικά, γιατί πρέπει να πάρω και ύφος όταν λέω "κάτσε μισό να κοιτάξω την ατζέντα μου, αχ όχι λυπάμαι, από το νέο έτος ομως σίγουρα!" ως ηθοποιός αδυνατώ να σκεφτώ ότι δεν θα είμαι πειστική! νομίζω πως είναι παγκόσμια σταθερά. όταν τα αισθηματικά πάνε καλά, πλακώνουν όλοι οι πρώην, οι νυν και οι επόμενοι. Αφού όταν με παίρνουν οι μακαρίτες τηλέφωνο, ξέρω ότι θα πέσει πήδουλος το βράδυ και τρέχω για αποτρίχωση! Αυτός είναι εξάλλου και ένας λόγος που χαίρομαι να τους ακούω! τώρα έχει πέσει πολύ δουλειά. Το αστείο θα είναι που από την πολύ δουλειά θα μείνω με το πουλί στο χέρι γιατί όταν θες κάτι πολύ πολύ, το σύμπαν είναι σίγουρο ότι θα σου ρίξει κατακέφαλο.
είμαι πολύ εύγλωττη σήμερα, δεν νομίζεις;
ΥΓ. ο υπερβόρειος μοιράστηκε σήμερα ένα ανέκδοτο μαζί μου:
-Πόσα παιδιά έχει μια τυπική, βελγική οικογένεια;
-Πέντε, δύο στο διαμέρισμα και τρία στο υπόγειο.....
ειλικρινά ελπίζω να του σηκώνεται γιατί είναι κρίμα μεγάλο.
