έχω φτάσει σ'εκείνο το σημείο της ζωής μου που από την διαύγεια της μέσης ηλικίας περνάω στην αποχαύνωση της δεύτερης, μη σου πω και τρίτης, εφηβείας... σήμερα μου ήρθε ένα τσιτάτο στον εγκέφαλο, από αυτά τα γλυκουλίνικα που χαλαρά θα μπορούσε κάποιος να το αποδώσει στην σταματίνα τσιμτσιλή και μετά να της ρίξει και τρεις μπάτσες άμα λάχει - νοητικώς εννοώ, γιατί είμαι ενάντια σε κάθε μορφή βίας και ιδιαίτερα στις τσιμτσιλές του κόσμου, εκτός κι αν είναι φυσικά μέρος του ροουλ πλέινγκ οπότε συμφωνώ κι επαυξάνω και βασανίζομαι κιόλας - και όχι μόνο σκέφτηκα την κλαπαρχιδιά αλλά για ένα δέκατο του δευτερολέπτου συγκινήθηκα και μου άρεσε κιόλας.

τώρα ντρέπομαι αλλά σκέφτηκα ότι τελικά έρωτας είναι όταν το υποκείμενο (και εννοώ τον εκάστοτε αμορόζο) επαναλαμβάνει το όνομά σου σε κάθε φράση που ξεστομίζει ή γράφει, ακόμα κι όταν δεν είναι απαραίτητο. Παράδειγμα: "θα' θελα Υβόννη, να μπορούσα να έρθω να χωθώ κάτω από τα σκεπάσματά σου και να γλυστρίσω τον πούτσο μου Υβόννη μέσα στο βρακί σου. Υβόννη μου". Ο έρωτας λοιπόν δεν υποδηλώνεται ούτε από την ερωτική πράξη που υποννοείται, πιο ξεκάθαρα δεν γίνεται, ούτε από τα γλυκόλογα, ούτε από το μου. Ο έρωτας γίνεται για μια στιγμή ξεκάθαρος και αδιαμφισβήτητος από το γεγονός ότι μέσα σε μία πρόταση 27 λέξεων είδα το όνομά μου τρεις φορές. Μία στις εννιά δηλαδή. Διαίρεση.

σήμερα δε θέλω να ακούσω, θέλω να μιλήσω. και όταν έρθει η σειρά μου δεν θα έχω λόγια να σου πώ, ούτε και ιστορίες, ούτε και τίποτα. γιατί αυτά που θέλω να πω δεν λέγονται αλλά ακόμα και αν, εγώ φοβάμαι να τα πω. λοιπόν ξέρεις τι έχω συνειδητοποιήσει μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας και μαγειρικής; τα δυσκολότερα προς εξομολόγηση πράγματα είναι αυτά που ντρέπεσαι να αποκαλύψεις στον εαυτό σου. Σιγά την αρχιδιά θα μου πεις. Κι όμως... εγώ τώρα το κατάλαβα. Είμαι αργή. Αλλά αυτός που φοβάμαι πιο πολύ απ'όλους είναι ο εαυτός μου και η αντίδρασή του. Ότι θα πέσω στα μάτια μου. Βγάζει καν νόημα αυτό που λέω; μια νέα φίλη που έχω, ηλικιακά νέα εννοώ, αδυνατεί να καταλάβει πως είμαστε δύο που κατοικούμε μέσα μου. Αυτός που γνωρίζει ο κόσμος και αυτός που προετοιμάζει αυτόν που γνωρίζει ο κόσμος. Που του σιδερώνει τα πουκάμισα. Που του ξυρίζει τα πόδια. Που τον αποχαιρετάει στην πόρτα. Φοβάμαι να σου πω.

αλλά τελοσπάντων μάλλον ήρθε η ώρα να χωρίσεις γιατί πως θα μου το συγχωρήσει το κάρμα να ερωτεύομαι παντρεμένο άνθρωπο;

ότι θα έγραφα φιλοσοφικό δοκίμιο γι'αυτό το λόγο δε το περίμενες όμως... στο είπα! τα πράγματα που φοβάμαι να σου πω γαμώτο στανιό μου.

κάποιος κάπου λέει το κλασσικό: "άσε μας κουκλίτσα μου"

αμ τα θέλει και σένα ο κωλαρίγκος σου.... η κυρά στον καναπέ βλέπει τούρκικο και 'συ στο κινητό στέλνεις μηνύματα... που πας βρε κερατούκλη! τώρα βέβαια θα μου πεις, που'ναι η δική σου ευθύνη μαντάμ;;; αφού την ξέρεις την οικογενειακή κατάσταση του κυρίου, γιατί πας να χωθείς;;; να σου πω μωρέ κάτι... αυτά να ήταν τα ηθικά και τα ανήθικα... πήξαμε στους ηθικούς και τους ερωτευμένους... καταλήγουν να στέλνουν μηνύματα σε ξένα κινητά και στον καναπέ να βλέπουν τούρκικα. Τέτοιους ερωτευμένους μόνο να τους φουντώσω το πάθος γίνεται. Άσε που για έναν καλό πήδουλο πλεον αξίζει να μοχθήσεις.