έχω φτάσει σ'εκείνο το σημείο της ζωής μου που από την διαύγεια της μέσης ηλικίας περνάω στην αποχαύνωση της δεύτερης, μη σου πω και τρίτης, εφηβείας... σήμερα μου ήρθε ένα τσιτάτο στον εγκέφαλο, από αυτά τα γλυκουλίνικα που χαλαρά θα μπορούσε κάποιος να το αποδώσει στην σταματίνα τσιμτσιλή και μετά να της ρίξει και τρεις μπάτσες άμα λάχει - νοητικώς εννοώ, γιατί είμαι ενάντια σε κάθε μορφή βίας και ιδιαίτερα στις τσιμτσιλές του κόσμου, εκτός κι αν είναι φυσικά μέρος του ροουλ πλέινγκ οπότε συμφωνώ κι επαυξάνω και βασανίζομαι κιόλας - και όχι μόνο σκέφτηκα την κλαπαρχιδιά αλλά για ένα δέκατο του δευτερολέπτου συγκινήθηκα και μου άρεσε κιόλας.

τώρα ντρέπομαι αλλά σκέφτηκα ότι τελικά έρωτας είναι όταν το υποκείμενο (και εννοώ τον εκάστοτε αμορόζο) επαναλαμβάνει το όνομά σου σε κάθε φράση που ξεστομίζει ή γράφει, ακόμα κι όταν δεν είναι απαραίτητο. Παράδειγμα: "θα' θελα Υβόννη, να μπορούσα να έρθω να χωθώ κάτω από τα σκεπάσματά σου και να γλυστρίσω τον πούτσο μου Υβόννη μέσα στο βρακί σου. Υβόννη μου". Ο έρωτας λοιπόν δεν υποδηλώνεται ούτε από την ερωτική πράξη που υποννοείται, πιο ξεκάθαρα δεν γίνεται, ούτε από τα γλυκόλογα, ούτε από το μου. Ο έρωτας γίνεται για μια στιγμή ξεκάθαρος και αδιαμφισβήτητος από το γεγονός ότι μέσα σε μία πρόταση 27 λέξεων είδα το όνομά μου τρεις φορές. Μία στις εννιά δηλαδή. Διαίρεση.

θα μου πεις, σύμπτωσις. θα σου πω, σατανική.

γύρισα. με την ψυχή στο στόμα. κυριολεκτικά. αυτό που λες αν κάτσω λίγο παραπάνω μόνο χειρότερα μπορεί να γίνει. αλλά πως παίρνεις το ρίσκο να την κοπανήσεις; ευτυχώς εκπαιδεύτηκα καλά στη ζωή μου για τέτοιες επικίνδυνες καταστάσεις.

φυσικά πρέπει να ξέρεις πως ένας τρόπος υπάρχει για να τουμπάρεις τους κυνικούς ανθρώπους συναισθηματικά. το πίρι πίρι. ψέμματα ή αλήθειες, δεν έχει σημασία. θα πέσουν. μπορεί να μη στο πουν αλλά θα γίνουν οδοντόκρεμες. και όχι τίποτα άλλο αλλά έχω μία περίεργη αλλεργική αντίδραση στα αεροπλάνα. κλαίω. ακατάπαυστα. τόσο που θα μπορούσα άνετα να παίξω στις οικογενειακές ιστορίες. και φυσικά δεν έχει σημασία που πάω, από που έρχομαι, με ποιον κάνω το ταξίδι, για ποιον κάνω το ταξίδι ή τελικά από τι τρέχω να ξεφύγω. Απλά κλαίω σα μαλάκας. σκίστηκα πάλι. και μετά ξεσκίστηκα. και μετά έκλαψα. πάλι.

θα θελα πολύ να είμαι δεκαοχτώ χρονών, ίσως αγάμητη ή φρεσκογαμημένη, θα θελα να μην ήξερα ότι ξέρω και να μην έχω ζήσει ότι έχω ζήσει, κι ας μην είναι πολλά, κι ας μην είναι τραγικά. θα θελα να'μαι αθώα περιστερά, θα'θελα να μπορώ και θα'θελα να γνωρίσω αυτόν τον γκόμενο έτσι. θα'θελα να ακούω και να ονειρεύομαι και να πιστεύω τα πάντα και να προσθέτω τα δικά μου επιπλέον. και θα'θελα να μη ντρέπομαι γι'αυτό. και να μην έχω ενοχές που πιστεύω σε παραμύθια. και να μην έχω συνείδηση της πραγματικότητας. και, το κυριότερο, να μην έχω καμμία προηγούμενη εμπειρία.

τότε αυτός θα μου έβαζε αυτό το τραγούδι στο αυτοκίνητο κι εγώ θα έλεγα ότι είναι σημάδι και όχι απλή σύμπτωση. ούτε το συγκρότημα, ούτε το τραγούδι, ούτε ότι εγώ ήμουν αυτή, ίσως και ακόμα να είμαι στο βάθος (κήπος). και στο κάτω κάτω θα τον πίστευα όταν μου είπε: "όλα όσα είναι να ζήσουμε θα γίνουν, οπότε μην ανησυχείς" και ίσως να ακουμπούσα το κεφάλι μου στον ώμο του αλλά τελικά κάπως δεν κάνω τέτοια πράγματα.

όπως καταλάβατε μια χαρά ήταν ο πήδουλος. μας γάμησε ο τύπος.

-είσαι καταπληκτικός..... (σταυροπόδι χαλαρό ώστε να φανεί το βρακί)

-δεν είναι ωραία αυτή η ειρωνική σου στάση αλλά θα σ'ευχαριστήσω όπως και να'χει (σταυρώνει αμυντικά τα χέρια μπροστά στο στήθος).

Σωστά. Δεν είσαι καταπληκτικός. Είσαι χέστης, ηλίθιος και βαθιά κομπλεξικός. Δεν έχεις ίχνος οξυδέρκειας, είσαι και αγενής γιατί άμα σου λένε ένα κοπλιμέντο ή πες ένα ρημαδοευχαριστώ ή κάν'το γαργάρα αλλά στ'αλήθεια απ'όλα τα ελαττώματα του κόσμου που μόλις σου πρόσαψα τίποτα δεν πιάνει τόπο μπροστά στη μιζέρια σου.

Και με το τέλος αυτού του σύντομου επεισοδίου, επιστρέφουμε πίσω στον βόρειο γκόμενο. Θα είμαι μέσα στους λίγους, μπορεί και η μοναδική, που δεν θα μεταναστεύσω εξαιτίας της ανεργίας αλλά εξαιτίας του πούτσου (ή μήπως έπρεπε να πω του "πέους") που επιθυμώ να φάω.