εγώ θα πω τώρα, εσύ άμα είσαι ευκολόπιστος μην ακούς.

είμαι από αυτά τα ηλίθια παιδιά που το καλύτερό τους ξύπνιο όνειρο είναι να φάνε τόνους σαπούνι ώστε να πάθουν κάτι τραγικό και ρομαντικό ταυτόχρονα, πχ τύφλωση και ΟΧΙ διάρροια, ώστε να τους τρέξουν στο νοσοκομείο και πάνω από το κρεββάτι του πόνου να τους πλησιάσει ο αιώνιος έρωτας και να τους ψιθυρίσει με μπάσα φωνή ανάμεσα σε αναφιλητά:

"δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό, πάντα σ'αγαπούσα και θα σ'αγαπώ για πάντα"

φυσικά μετά από αυτό υπάρχει το προαιώνιο ερώτημα. τα δύο προαιώνια ερωτήματα για την ακρίβεια:

1. και μετά; να πεθάνεις πάνω στο καλύτερο δε λεει. αλλά να ζήσεις για να δεις το "για πάντα" να διαψεύδεται... κι αυτό καλό δεν το λες.. η ζωή είναι ο χειρότερος εχθρός του ρομαντισμού

2. τι φαί ταίζουν τα νοσοκομεία μετά από τόσο σαπούνι;

όσο και να προσπαθώ να παγώσω καταψυκτικά κάθε ίχνος συναισθήματος που κρύβω στην αθώα, παιδική, και καμμιά φορά πορνό, καρδιά μου (και εδώ να σημειώσω ότι αρχικά αντί για "καρδιά" έγραψα "καργιά"), αυτό θα βρει μια ευκαιρία να ξετρυπώσει σαν τον κακό σατανά για να με βασανίσει. και σαν να μην έφταναν όλα θα βρεθεί ένας μαλάκας, φίλος, γκόμενος, τίποτας που θα σε διαβεβαιώσει ότι είσαι "ένα γλυκό, ευαίσθητο και αξιαγάπητο παιδί". ε, άντε σάλτα και γαμήσου γιατί τόσο αξιαγάπητος άνθρωπος που είμαι δε μπορώ να το αντέξω.

πονάνε τα μέσα μου αλλά δε θέλω να το παραδεχτώ στα έξω μου. πως τα΄μπλεξα πάλι έτσι;

κέφια: υπέρμετρα αισιόδοξα. Χα.

Και τελικά λυπάμαι πολύ, αλλά έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις γενικά, μία απογοήτευση, ή μία σειρά απογοητεύσεων, και αυτό είναι ΟΚ γιατί όλοι είμαστε μια απογοήτευση και έχει και λίγο πλάκα να σου πω την αλήθεια όταν συνειδητοποιείς πόσο χαμένα, μα πόσο χαμένα ούφο είμαστε όλοι και εσύ δεν είσαι μόνος πια.

με προσπέρασε βιαστικά με ένα κωλοσμαρτάκι του κερατά, με έκανε μούσκεμα, του είπα "α με και σιχτιρι μαλάκα", έβαλε όπισθεν και ήρθε να μου ζητήσει τον λόγο, μου είπε "άντε γαμήσου μωρή κότα", του είπα "ρε σάπιο αρχίδι, ούτε αυτό δε μπορείς να κάνεις, με μούσκεψες καλά καλά αλλά από τηγανίτα τίποτα" και μετά συνειδητοποίησα ότι αυτά όλα ακούγονται σχεδόν ερωτικά αλλά εγώ δε γαμάω πια, μετά την πρόσφατη ερωτική μου περιπέτεια που με κατήντησε δήμητρα-κλειστή. αλλά αν παχύνω δεν θα το αντέξω.

τίποτα σου λέω. ακόμα αναβροχιά.

πολύς ελεύθερος χρόνος και καθόλου αξιοπρέπεια. Εκρηκτικός συνδυασμός. Δεν υπάρχει σαιτ για σαιτ, λαιφ στάιλ, κουτσομπολίστικο και κίτρινο ενημερωτικό που να μην έχω αφήσει το σχολιάκι μου. Κυρίως σε ζητήματα στυλιστικά. Και ζώδια φυσικά. Δοκίμασα να σχολιάσω και πολιτικά θέματα αλλά εκεί οι τύποι δεν πιάνουν τα σεξουαλικά υποννοούμενα. Αγκάβλωτοι ντιπ.

θυμάμαι τα παλιά... τότε που όλα τα προβλήματα λυνόντουσαν με μια πίπα. τώρα πια όλα τα προβλήματα ξεκινούν ακριβώς από το ίδιο σημείο. μεγαλώσαμε.

 

έχω φτάσει σ'εκείνο το σημείο της ζωής μου που από την διαύγεια της μέσης ηλικίας περνάω στην αποχαύνωση της δεύτερης, μη σου πω και τρίτης, εφηβείας... σήμερα μου ήρθε ένα τσιτάτο στον εγκέφαλο, από αυτά τα γλυκουλίνικα που χαλαρά θα μπορούσε κάποιος να το αποδώσει στην σταματίνα τσιμτσιλή και μετά να της ρίξει και τρεις μπάτσες άμα λάχει - νοητικώς εννοώ, γιατί είμαι ενάντια σε κάθε μορφή βίας και ιδιαίτερα στις τσιμτσιλές του κόσμου, εκτός κι αν είναι φυσικά μέρος του ροουλ πλέινγκ οπότε συμφωνώ κι επαυξάνω και βασανίζομαι κιόλας - και όχι μόνο σκέφτηκα την κλαπαρχιδιά αλλά για ένα δέκατο του δευτερολέπτου συγκινήθηκα και μου άρεσε κιόλας.

τώρα ντρέπομαι αλλά σκέφτηκα ότι τελικά έρωτας είναι όταν το υποκείμενο (και εννοώ τον εκάστοτε αμορόζο) επαναλαμβάνει το όνομά σου σε κάθε φράση που ξεστομίζει ή γράφει, ακόμα κι όταν δεν είναι απαραίτητο. Παράδειγμα: "θα' θελα Υβόννη, να μπορούσα να έρθω να χωθώ κάτω από τα σκεπάσματά σου και να γλυστρίσω τον πούτσο μου Υβόννη μέσα στο βρακί σου. Υβόννη μου". Ο έρωτας λοιπόν δεν υποδηλώνεται ούτε από την ερωτική πράξη που υποννοείται, πιο ξεκάθαρα δεν γίνεται, ούτε από τα γλυκόλογα, ούτε από το μου. Ο έρωτας γίνεται για μια στιγμή ξεκάθαρος και αδιαμφισβήτητος από το γεγονός ότι μέσα σε μία πρόταση 27 λέξεων είδα το όνομά μου τρεις φορές. Μία στις εννιά δηλαδή. Διαίρεση.

καλη χρονια και μου λες γιατι δε σου γράφω... γιατί ειμαι κλαμμενο μουνι και σιχαίνομαι τον εαυτό μου που είμαι τόσο πατσάς και με μισώ όσο δεν παίρνει άλλο και το κεφάλι μου γαμιέται από την υπερφόρτωση και όχι την υπερφόρτιση και έχω ορκιστεί χίλιες φορές... σκατά, δεν έχει σημασία.

την τελευταία φορά θυμάμαι σαν όνειρο να παρακαλάω για ένα κορμί άθικτο, να γίνει το σώμα μου αγνής παρθένας, ανέγγιχτο και ότι να'ναι. Έ.... πέτυχε το μοναδικό πράγμα (εντάξει, ένα από τα λίγα τεσπά) που δεν είχα κάνει. Σαϊμπερ σεξ! το πιστεύεις ρε φίλε; ούτε εγώ! και τώρα είμαστε με τις ώρες στο πισι και γαμιόμαστε εγκεφαλικά και μόνοι και εξ'αποστάσεως-τισουκανωμαναμου-γουατ αρ γιου ντουινγκ το μι....  από τη μία είμαι ενθουσιασμένη που το έζησα κι αυτό, από την άλλη δεν είναι ντε κι ανάγκη να τα ζήσω όλα σαν να το έχω βάλει στοίχημα... 

γι αυτό δεν σου γράφω...

λυπηρό. πολύ λυπηρό.

και κάπως ευχάριστο. σκέφτομαι, φοβάμαι αν θες, πως δεν θα ξαναγαμήσω ποτέ. καμμιά φορά σκέφτομαι πως μετά από αυτόν δεν θα ξαναγαμήσω. σαν την δήμητρα. και είναι κρίμα τέτοια.... όρεξη....

νόμιζα όταν ήμουν μικρή, πως όσο μεγάλωνα θα γινόμουν σοβαρή και επαγγελματίας και σοφή. ότι θα έκανα σαιμπερ σεξ σαν δεκαπεντάχρονο δεν το περίμενα.ντεκαντάνς. από την άλλη. τι σημασία έχει; στην ταφόπλακα μια φορά δεν θα το γράψουμε. θα μείνει μεταξύ μας.

*αυτό που θελω να του πω ότι είμαι ερωτευμένη αλλά ποτέ ποτέ δεν θα βγει η καταραμένη κουβέντα από το στόμα μου-έμπα ελεύθερα-έβγα με περιοριστικούς όρους*

αυτό που λειπει

θα μου πεις, σύμπτωσις. θα σου πω, σατανική.

γύρισα. με την ψυχή στο στόμα. κυριολεκτικά. αυτό που λες αν κάτσω λίγο παραπάνω μόνο χειρότερα μπορεί να γίνει. αλλά πως παίρνεις το ρίσκο να την κοπανήσεις; ευτυχώς εκπαιδεύτηκα καλά στη ζωή μου για τέτοιες επικίνδυνες καταστάσεις.

φυσικά πρέπει να ξέρεις πως ένας τρόπος υπάρχει για να τουμπάρεις τους κυνικούς ανθρώπους συναισθηματικά. το πίρι πίρι. ψέμματα ή αλήθειες, δεν έχει σημασία. θα πέσουν. μπορεί να μη στο πουν αλλά θα γίνουν οδοντόκρεμες. και όχι τίποτα άλλο αλλά έχω μία περίεργη αλλεργική αντίδραση στα αεροπλάνα. κλαίω. ακατάπαυστα. τόσο που θα μπορούσα άνετα να παίξω στις οικογενειακές ιστορίες. και φυσικά δεν έχει σημασία που πάω, από που έρχομαι, με ποιον κάνω το ταξίδι, για ποιον κάνω το ταξίδι ή τελικά από τι τρέχω να ξεφύγω. Απλά κλαίω σα μαλάκας. σκίστηκα πάλι. και μετά ξεσκίστηκα. και μετά έκλαψα. πάλι.

θα θελα πολύ να είμαι δεκαοχτώ χρονών, ίσως αγάμητη ή φρεσκογαμημένη, θα θελα να μην ήξερα ότι ξέρω και να μην έχω ζήσει ότι έχω ζήσει, κι ας μην είναι πολλά, κι ας μην είναι τραγικά. θα θελα να'μαι αθώα περιστερά, θα'θελα να μπορώ και θα'θελα να γνωρίσω αυτόν τον γκόμενο έτσι. θα'θελα να ακούω και να ονειρεύομαι και να πιστεύω τα πάντα και να προσθέτω τα δικά μου επιπλέον. και θα'θελα να μη ντρέπομαι γι'αυτό. και να μην έχω ενοχές που πιστεύω σε παραμύθια. και να μην έχω συνείδηση της πραγματικότητας. και, το κυριότερο, να μην έχω καμμία προηγούμενη εμπειρία.

τότε αυτός θα μου έβαζε αυτό το τραγούδι στο αυτοκίνητο κι εγώ θα έλεγα ότι είναι σημάδι και όχι απλή σύμπτωση. ούτε το συγκρότημα, ούτε το τραγούδι, ούτε ότι εγώ ήμουν αυτή, ίσως και ακόμα να είμαι στο βάθος (κήπος). και στο κάτω κάτω θα τον πίστευα όταν μου είπε: "όλα όσα είναι να ζήσουμε θα γίνουν, οπότε μην ανησυχείς" και ίσως να ακουμπούσα το κεφάλι μου στον ώμο του αλλά τελικά κάπως δεν κάνω τέτοια πράγματα.

όπως καταλάβατε μια χαρά ήταν ο πήδουλος. μας γάμησε ο τύπος.

να ρωτήσω κάτι πολύ σοβαρό και φιλοσοφημένο... αυτό το πράγμα που όταν δεν έχεις μνηστήρα πρόχειρο δεν σε πλησιάζει ούτε αρσενικό μολύβι, ενώ όταν κάτι αχνοφαίνεται στον ορίζοντα πλακώνουν όλα τα ανδρικά μόρια του λεκανοπεδίου, συμβαίνει και σε 'σας ή είναι μόνο δικό μου κουσούρι;

όχι ότι με ενοχλεί την κουκλίτσα, αλλά να, επειδή εγώ οχι δε μπορώ να πω και να χαλάσω και καρδιές, κουράζομαι πολύ. πολύ όμως. κυρίως συναισθηματικά, γιατί πρέπει να πάρω και ύφος όταν λέω "κάτσε μισό να κοιτάξω την ατζέντα μου, αχ όχι λυπάμαι, από το νέο έτος ομως σίγουρα!" ως ηθοποιός αδυνατώ να σκεφτώ ότι δεν θα είμαι πειστική! νομίζω πως είναι παγκόσμια σταθερά. όταν τα αισθηματικά πάνε καλά, πλακώνουν όλοι οι πρώην, οι νυν και οι επόμενοι. Αφού όταν με παίρνουν οι μακαρίτες τηλέφωνο, ξέρω ότι θα πέσει πήδουλος το βράδυ και τρέχω για αποτρίχωση! Αυτός είναι εξάλλου και ένας λόγος που χαίρομαι να τους ακούω! τώρα έχει πέσει πολύ δουλειά. Το αστείο θα είναι που από την πολύ δουλειά θα μείνω με το πουλί στο χέρι γιατί όταν θες κάτι πολύ πολύ, το σύμπαν είναι σίγουρο ότι θα σου ρίξει κατακέφαλο.

είμαι πολύ εύγλωττη σήμερα, δεν νομίζεις;

ΥΓ. ο υπερβόρειος μοιράστηκε σήμερα ένα ανέκδοτο μαζί μου:

-Πόσα παιδιά έχει μια τυπική, βελγική οικογένεια;

-Πέντε, δύο στο διαμέρισμα και τρία στο υπόγειο.....

ειλικρινά ελπίζω να του σηκώνεται γιατί είναι κρίμα μεγάλο.